Kaynağın değişen dünyasını ele aldığımız aylık yazı dizimiz için THEO blogunda bize katılın. Bu dizide tarih, gelenek ve yenilik bir araya geliyor. Bu ay diziye Joe Dallarosa ile başlıyoruz; kaynağın tarihsel derinliklerine dair görüşlerini bizimle paylaşıyor. Kaynağın dönüştürücü dünyasında bizimle birlikte yolculuğa çıkmaya davetlisiniz.
Metalleri birleştirme işi, yani kaynak, maskeli kaynakçıların parlak ark görüntülerinden çok daha eskiye dayanır. Kaynak, sürekli gelişen çok eski bir teknolojidir. Antik uygarlıklar ısı ve basınçtan yararlanarak mücevher kutuları, silahlar ve sofra gereçleri yapabiliyordu. Kaynak sayesinde daha karmaşık, daha büyük ve daha ince işçilikli parçalar üretilebilir.
Kaynağın bilinen en eski dönemi Tunç Çağı'dır. Mısırlılar MÖ 4000 gibi erken bir tarihte bakır kaynaklıyordu. Sonraları demir, bronz, altın ve gümüş gibi malzemeleri kaynakladılar. Örneğin demir cevherini odun kömürüyle ısıtıp sünger demir elde ediyor, ardından demir parçalarını dövme yoluyla tek parça haline getiriyorlardı. Bu yöntem basınçlı kaynak olarak bilinir. Mısırlılar başka teknikler de kullandı; iki ayrı parçayı birleştirmek için düşük sıcaklıkta eriyen alaşımlarla lehimleme bunlardan biriydi. Bu teknikler, Ortaçağ'a kadar adım adım gelişerek antik metal işçiliğinin temelini oluşturdu.
Ortaçağda ocak kaynağının ortaya çıkmasıyla birlikte, simge haline gelen demirciler sahneye çıktı. Ocak kaynağı, daha eski tekniklerin bir devamıdır: demirci birleştireceği metalleri ısıtır, sonra dövme yoluyla birbirine kaynatır. "Weld" kelimesine ilk kez 16. yüzyılda el yazmalarında rastlandı ve Vannoccio Biringuccio, İtalyan bir metalurji uzmanı, metalurji üzerine basılmış ilk kitapları yayımladı. Ortaçağ boyunca alet ve silah üretiminin merkezinde demirciler vardı. Bu zanaata dayanan teknolojilerin ilerlemesinde hayati bir rol oynadılar.
1800'lerin başında, iki karbon elektrot ve bir bataryayla arkın keşfedilmesiyle kaynağın modern fikirleri ortaya çıkmaya başladı. Ark kararlı hale getirildiğinde metalleri eritip birleştirmek için kullanılabiliyordu. 1836'da asetilenin keşfi ise elektrik jeneratörleri, gaz kaynağı ve kesme ile ark kaynağında daha iyi kararlılık gibi yeni gelişmelerin önünü açtı. Yüksek fırınların yapılması ve oksijenin keşfiyle metalurjideki ilerleme sürdü.
20. yüzyıl, kaynakta bir başka büyük dönüşüm getirdi. Termit kaynağı , metal tozu ile metal oksidin 2.200 C'nin üzerinde yanan kimyasal tepkimesi sayesinde büyük parçaların birleştirilmesini mümkün kılar. Gelişmeler sürdü: C.J. Holslag alternatif akımla kaynağı icat etti ve bu yöntem, o dönemin ark kaynağına göre daha fazla kontrol ve verim sundu. Dünya savaşları sırasında montaj için kaynak gereken parça sayısı arttıkça kaynağa olan talep de hızla yükseldi.
Örtülü elektrot ark kaynağı ve gazaltı metal ark kaynağı gibi gelişmelerle modern yöntemler hızla çoğaldı. İkisi de oksitlenmeyi önlemek için koruyucu gaz kullanır. Örtülü elektrot kaynağında, yanarken gaz açığa çıkaran flaks kaplı bir elektrot kullanılır. Gazaltı kaynağında ise tel elektrot ve ayrı bir tüpten verilen koruyucu gaz vardır. TIG welding, yani tungsten inert gaz, benzer bir yöntemdir; ancak tükenmeyen bir tungsten elektrot ve bunu oksitlenmeden koruyan inert gazlar kullanır. Bu yöntem, ark kaynağını ilk halinden çok daha ileri bir noktaya taşıdı. Bugün ise, laser welding ön planda. Yüksek hızda hassas kontrol sağlıyor ve kaynaklanan malzemede çok az deformasyon bırakıyor. Kaynak gelişmeye devam edecek ve giderek daha karmaşık, daha büyük sistemlerin üretiminde kilit rol oynamayı sürdürecek.